Cliché but Original

Summer's Almost Gone

2011-08-30T06:55:00.002+03:00

We had some good times

But they're gone

The winter's coming on

Summer's almost gone

---

Kelimelerin Dili:

üşengeçlik: Aylarca buraları boş bıraktıktan sonra birilerinin şarkı sözlerini yazıp öylece yollamak.

Okuduğumuzu Anladık Mı?

Cevap 1: Anlamadık

Ölmeden Önce Yapılması Gereken 20 Şey

2011-02-15T03:51:00.001+02:00

- İntihar edin. Listenin geri kalanını yapmanıza gerek kalmayacak

- İş çıkış saatinde metrobüse binin. Çağın en gelişmiş ulaşım aracında formunun zirvesindeyken geçireceğiniz 1 saat adrenalin salgılarınızı arttıracak

- Yüksek lisans veya doktora yapın. Akademik hayatın içindeki yoğun ve anlamsız çalışmalarınız, yaşamla ilgili yeni felsefi düşünceler üretmenizi sağlayacak

- AKP'ye oy verin. Artık siz de bir winner'sınız

- Facebook'ta paylaşılmış karikatürlerin altındaki yorumları okuyun. Beyin kıvrımlarınızın hareketlendiğini hissedeceksiniz

- Bir adet Serdar Ortaç albümü alın. Bir müzik dehasına yaptığınız bu küçük katkı, sizi de mutlu edecek

- Arkadaşlarınızın yanında soğuk espriler yapın. Artık arka fonda çalan şarkıyı sessiz sakin dinleyebilirsiniz

- TV'de canlı yayına çıkıp ağlayın. Sizi izleyen milyonlarca(yaklaşık 80 milyon) kişi durumunuzdan mutlu olacak, siz de insanları güldürürken sevap bonusu kazanacaksınız

- Size gelen tüm e-mailleri herkese forward edin. Çünkü Microsoft gerçekten servetini dağıtıyor. Haftaya kapınıza gelen çekteki miktara inanamayacaksınız (Patricia teyze öyle diyor)

- Toplu taşıma araçlarında olabildiğince geniş çene hareketleriyle sakız çiğneyin. Yanınızda oturan insan bu hoş sesler karşısında kayıtsız kalamayacak ve yeni bir arkadaş edineceksiniz

- İnternet gazetelerindeki haberleri okuyun. Dünyanın hangi fotoğraflara güldüğünü bilmek sizin de hakkınız elbette

- Kahvede futbol maçı izleyin. 90 dakika sonunda genel kültürünüzün ne kadar geliştiğine siz de şaşıracaksınız

- Yaptığınız her şeyi fotoğraflarıyla birlikte Facebook'ta paylaşın. Arkadaşlarınızın en çok merak ettiği şey sizin dün gece ne kadar eğlendiğiniz ve o gece çektiğiniz 1562 fotoğraf olduğu için onların bu merakını giderin

- Tüm konuşmalarınızda klişe lafları bol bol kullanın. (Ör: metallica bozdu yea, en sevdiğim film eternal sunshine of the spotless mind, en sevdiğim yönetmen tim burton, ersin karabulut aynı ben vs.) Çevrenizde bu lafları ilk söyleyen sizmişsiniz gibi etki yapacak ve "çok kafa adam/kız" ünvanına sahip olacaksınız

- Bir günlüğüne bile olsa yurt dışına gidin. Artık ben X'teyken diye başlayan ve gerçek olmasına gerek olmayan sonsuz cümle kurabilirsiniz

- Chatroulette'e girin. Göreceğiniz "şey"ler hakkında istatistiki veriler tutun

- Nostaljik her türlü şeyi övün ve sahiplenin. Eskiden şu-bu vardı diye konuşarak sosyal sınıfınızı yükseltebilirsiniz

- Kişisel gelişim kitaplarını okuyun. Dünyadaki tüm gereksiz ve sübjektif tavsiyelerin toplandığı bu kitaplar size yeni ufuklar açacak

- Ölmeden önce yapılması gereken 100 şeyi listelemeye karar verin. Daha sonra üşenip 20'de bırakın

- Listede gerçekten 20 tane madde olduğunu kontrol edin. Obsesif kompülsifliğe attığınız bu ilk adımla hayatınızın geri kalanı gereksiz işler peşinde hiç sıkılmadan göz açıp kapayıncaya kadar geçecek

The Best Song in the World

2011-01-24T03:46:00.002+02:00

Çocuk gece yarısı sokakta yürüyordu. Her gün uğraştığı sıkıcı işlerden bunalmıştı. Bıkkınlıkla etrafına bakınıyordu. Duvarda bir yazı gördü. İlk önce gördüğüne inanamadı. Çünkü bazen sözler çift anlama sahipti. Ağaçta bir kuş ötüyordu. Ve tüm düşünceleri kendini şüpheye düşürüyordu. Rüzgar yoldan aşağı doğru esmeye başladı. Gelen mırıltıları dikkatlice dinledi. Ve o tanıdık eski melodi kulaklarında çınladı. Yola devam etmeliydi.

---

And the peculiar thing is this my friends

The song he heard on that fateful night

It didn't actually sound anything like this song

Strange Days Have Found Us

2010-12-11T06:08:00.002+02:00

Öyle garip bir dünyada yaşıyoruz ki. Serdar Ortaç'ın İbrahim Tatlıses orkestrası önünde "Billie Jean" söylediği, Müslüm Gürses'in "I am Deranged" coverladığı (bu kelimeden de hiç hazzetmem ama Türkçesi de yok ki meretin), Ferhat Göçer'in 10000 kişiye "We Will Rock You" söylettiği (o kadar insanı nasıl topladığı da ayrı bi konu), Ebru Yaşar'ın "Paint It Black"i kendi şarkısına nakarat yapıp üstüne bir de klip çektiği bir dünya bu. Biri bana bir gün hayatında yaptığın en garip şey ne derse yaşamak diye cevaplarım. Böyle bir soruyu bir insan niye sorar bilmiyorum ama ben heyt be ne cevap verdim diye kasılırken bu ne saçmaladı şimdi diye içinden geçirir kesin. Olsun ama sonuçta garip bir dünyada yaşıyorsak ona uyum sağlamamız gerekir.

---

and the rain sets in
it's the angel-man
i'm deranged
cruise me cruise me cruise me babe

I Work In Mysterious Ways

2010-12-03T05:50:00.002+02:00

Sadece kendimin bileceği, kendimin anlayabileceği sözler söylemeyi o kadar seviyorum ki. Karşımdaki insan aslında anlatmak istediğim şeyi anlamayıp deli bu herhalde diye bakarken sözlerimdeki inceliğe hayran kalıp gülümserim (evet narsistim bazı bazı). Herkesin gördüğü ama pek bir anlam veremediği şeylerin asıl anlamını sadece onu üreten kişinin bilmesi gibi biraz. Mesela Edward Munch'un "Scream"i, Ahmet Haşim'in "O Belde"si, David Lynch'in "Mulholland Drive"ı, Freddie Mercury'nin "Bohemian Rhapsody"si gibi ( bazı bazı da kültürlüyüm[note to self: ukala şey] ). Ölürken yanımızda götüreceğimiz tek şey de başkalarından sakladıklarımızdır zaten.

---

If I'm not back again this time tomorrow
Carry on, carry on as if nothing really matters

How To Disappear Completely

2010-11-27T05:37:00.002+02:00

bir zamanlar şarkılar vardı,

filmler vardı,

balıklar vardı,

çocuklar ve hayvanlar,

kaldırımlardan çöpleri temizleyen yağmurlar vardı,

aynalara konuşanlar,

hâlâ varlar

---

i'm not here

this isn't happening

Before the Morning Comes

2010-11-18T03:02:00.002+02:00

Ne zaman kırmızı bir kapı görsem, siyaha boyanmasını isterim. Belki de bu yüzdendir pesimistliğim, septisizmim, sembolizmim, gereksiz yere yabancı kelime kullanmam. Bıraksalar tüm kapıları siyaha boyardım. Sonra da kayısı ağaçları arasından gidip denize bakardım.

ama beni yeni sulara götürecek akıntı durdu...

Tesadüf or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bong

2010-11-05T01:45:00.003+02:00

barda otururken bella ciao çalması. benim barda fix çalan şarkılar geyiğini yapmam ve another brick in the wall pt.2 ve losing my religion'ı örnek vermem. arkadaşın sweet child o' mine'ı eklemesi. sonraki çalan 3 şarkının bunlar olması. 3 vitaminli bebek maması.

Silence In The Studio

2010-11-01T22:43:00.002+02:00

most pathetic blog thingies vol 72: bloguma şarkı sözü ekliyorum

if i were a swan, i'd be gone
if i were a train, i'd be late
and if i were a good man
i'd talk with you
more often than i do

if i were to sleep, i could dream
if i were afraid, i could hide
if i go insane, please don't put
your wires in my brain

if i were the moon, i'd be cool
if i were a book, i would bend for you
if i were a good man, i'd understand
the spaces between friends

if i were alone, i would cry
and if i were with you, i'd be home and dry
and if i go insane
and they lock me away
will you still let me join in the game?

The Moment The Earth Stood Still

2010-10-14T00:17:00.003+03:00

Biriyle aynı anda "naber" dedikten sonra karşılıklı boş boş sırıtarak diğerinin cevabını beklerken geçirdiğin sürede; uzaklarda bir çam ağacı devrilir, Afrika'da bir çocuk ölür, Amerika'da bir çocuk oyuncağını düşürüp ağlar, bir ceviz ağacı dikilir ve biz hayatımıza kısa bir aranın ardından devam ederiz.

Bunu okuyarak hayatının 1 dakikasını harcadın. Şimdi gidip hayatının geri kalanını başka bir yerde harcayabilirsin.

Point Me At The Sky

2010-02-28T05:44:00.002+02:00

I point you at the sky

And you fall down to earth

I touch you with my mind

But you are not the magic word

Being just a cloud with a certain shape

Changing from person to person

Not aware of what’s inside yourself

And you can’t change your worth

You search the deepest holes

Then find out we’re all the same

Still I point you at the sky

And you cause my rebirth

---

Peki ben niye İngilizce yazıyorum ki. Because everything is something happened. Sometimes I can fly, my friends...But what can i do, sometimes.

Mother Mercury, Look What They've Done To Me

2010-02-09T00:19:00.003+02:00

i cannot run i cannot hide

I Ate Myself and I Want To Cry

2010-01-07T06:41:00.002+02:00

Bir insan kendi kendini niye yer ki? Dünyayı görmek varken küçücük bir yerde çalışmak zorunda olduğu için olabilir mi? Aslında çalışmak da bir zorunluluk değil ama herkes bir şeyler yapıyor sen ne duruyorsun düşüncesi her tarafta olunca buna mecbur hissediyor insan. Ve sanırım bu düşünce insanlarda bağımlılık yapıyor ve ölene kadar çalışıyorlar. Belki ben de belli bir süre sonra buna alışacağım. En iyisi gözlerimi kapatmak, başımı eğmek...

wait for the ricochet

Kalem

2009-11-15T02:23:00.003+02:00

Aslında yazılacak o kadar çok şey vardı ki. Ama kaleminin ucu kırılmıştı. Metal kalemtıraşını da aldı ve kapının kenarındaki çöp tenekesine doğru yürümeye başladı. Öğretmen henüz gelmemişti. Çöp tenekesinden mandalina kabuğu kokuları sınıfa yayılıyordu. Kalemini açmaya başladı. İşte o anda belki de en çok istediği şey gerçekleşti. Sınıfta en sevdiği kız ayağa kalktı, yanına geldi ve kırmızı kalemini açmaya başladı. Kız ela gözleriyle ona bakıyor, gülümsüyordu. Boyu da oldukça uzundu, belki de 1.30'dan fazlaydı. Çocuğun kaleminin ucu iyice sivrilmişti ama açmaya devam etti ve uç yine kırıldı. Bir şeyler söylemek istiyordu ama ne söyleyeceğini bir türlü bulamıyordu. Sonunda "Kalemin çok güzelmiş" dedi. Oysa ki sınıfta hemen hemen herkesin kırmızı kalemleri aynıydı. Kız da "Senin kalemin de güzel ki" dedi. Kalemini açmıştı ama hala orada bekliyordu. Çocuk "Küme çalışmasında birlikte çalışalım mı?" diye sordu. Kızın gülümsemesi arttı ve "Tamam" dedi. Bu sırada öğretmenler zili çaldı. Kız kendi sırasına doğru yürümeye başladı. Çocuk da onun ardından sırasına oturdu. Mutluluktan ne yapacağını bilemiyordu. Belki de ileride evleniriz ve çok mutlu bir hayat yaşarız diye düşündü. Yeni açtığı kalemiyle 4 ortalı çizgili defterinin arkasına yazmaya başladı. Dışarıdan ayak sesleri duyuldu ve öğretmen içeri girdi. Fakat bu onların öğretmeni değildi. Herkes ayağa kalktı. Çocuk da kalemi bırakıp ayağa kalktı ama bir gariplik vardı. Diğer öğrencilerin boyu kendisinden çok uzundu ve hiçbirini tanımıyordu. Oturduğu sıra da boyuna göre oldukça büyüktü. Öğretmen asık bir suratla oturmalarını işaret etti. Oysa ki kendi öğretmenleri her zaman gülümseyerek "oturabilirsiniz çocuklar" derdi. Oturdu ve sevdiği kızın sırasına doğru baktı. Orada hiç tanımadığı esmer bir çocuk oturuyordu. Korkuyla kalemine sarıldı ve defterine yazmaya devam etti. Belki tüm bu olanları düzeltebilirdi. Yazdığı her harfle birlikte öğretmen değişiyor, yanındaki öğrenciler de büyümeye devam ediyordu. Artık elini de durduramıyordu. Sürekli yazıyor, etrafında olanlara minik şaşkın gözleriyle bakıyordu. Yanında kocaman adamlar belirmeye başladı. Vize, kredi gibi anlamadığı sözler söylüyorlardı. Tahtadaki öğretmen de neredeyse düşüp ölecek kadar yaşlıydı. Çocuğun elleri ona ihanet etmiş gibi durmadan yazıyordu. "Lütfen durun" diye ellerine yalvardı. Tam o sırada kaleminin ucu kırıldı. Sınıftaki tüm öğrenciler donmuş gibi öğretmene bakıyorlardı. Öğretmen de çocuğa baktı ve "artık hem okulda hem de bir işte çalışmalısın" dedi. Çocuk ise eski sınıfına dönmek istiyordu, bu iğrenç hayat onun ulaşmak istediği şey değildi. Ela gözlü, uzun boylu kızla küme çalışması yapmak, okuldan çıkınca da sokakta bisiklet sürmek istiyordu. O anda aklına parlak bir fikir geldi. Deftere yazdıklarını silerse belki de her şey eski haline dönerdi. Turuncu fil şeklindeki silgisi ile yazıları silmeyi denedi, ama yazılar silinmiyordu. Artık buradan geri dönemeyeceğini anladı. Defteri doldurup evine gitmekten başka çaresi yoktu. Ve yazacağı daha çok şey vardı.

---

Aslında yazılacak o kadar çok şey vardı ki

Kalemim olsa yazardım belki

Pulling Teeth

2009-09-13T03:00:00.002+03:00

Sevgili 20 yaş dişleri. Sözüm size. Evet evet alt damağımdan kafanızı çıkarıp melul melul bakan size. Yıllardır beni 32 dişe sahip olacağım hevesiyle kandırdınız ve ağrılardan ağrılara koşturdunuz. Oysa ki üst damaktakiler ne çabuk çıkmıştı. Sizin gibi 20 değil daha 17 yaşımda tamamen hazır durumda çiğnenecek yemekleri beklemeye başlamıştılar. Sizse 21 olmama rağmen azıcık bi şey çıkıp bana acı çektirmeye devam ettiniz. Hele soldaki, evet sen. Neredeyse hiç çıkmadın, sanki bana küskün gibiydin. Aslında çıksanız ben sizi sevecek, ipanalarla fırçalayıp temizleyecektim. Mamafih size olan sevgim de bir yere kadardı. Sonunda dayanamayıp doktora gittiğimde içerden yürüttüğünüz o hain plan röntgenle gözler önüne serildi. Siz diğer dişler gibi değildiniz. Diğerleri dümdüz çıkarken siz eğik çıkıyor ve ortadaki dişleri altta kalanın canı çıksın oynarcasına sıkıştırıyordunuz. Tek çözüm bir an önce oradan alınarak hakkın rahmetine kavuşmanızdı. Ama zavallı damağımın içinde saklandığınız için kıyamet günü hiç de kolay olmayacaktı. Son bir güçle birleşip beni öldürmenizi engellemek için ayrı ayrı yok edilmenize karar verildi. Peki bu sorun karşısında eski sevgiliniz feelthenothing olarak ne yapacaktım? Tabii ki sizi acımadan cellat doktorun ellerine bırakacaktım. Sağdaki 20 yaş dişi, biraz da sen dinle. Sen bu operasyona ilk olarak girmeye gönüllü oldun ve fazla sorun çıkarmadan çıkmayı kabul ettin. Aslında senin özün iyi gibiydi. Belki de soldakine uyup da bu işlere girmiştin. Seni fazla inat etmeden çıktığın için affediyorum ama çektirdiğin acılar içimde ilelebet payidar kalacak bunu bil. Ve yine soldaki. Bak pis pis sırıtıyo ordan ben kolay kolay çıkmam diye. Haftaya senin de sonun gelecek. Bana elinden geldiği kadar fazla acı çektireceksin biliyorum. Ama çıkmazsan ölene kadar iki elim yakanda olacaktır. Sağdaki gibi kolay çıkmayacağın kesin ama en azından bir zamanlar size karşı olan sevgim hatrına beni fazla zorlama tamam mı? Belki o zaman günahlarını affederim. Şüphesiz ki feelthenothing esirgeyendir, bağışlayandır.

Summer '68

2009-08-05T04:05:00.000+03:00

Ağır ağır doğruldu ve monitörüne şaşkınlıkla baktı. Küçük bir göktaşı dünyaya yaklaşıyordu. Günlerdir hiçbir şey yapmadan dondurma yiyor ve “Ay! Caramba” diyen on yaşındaki çocuğu izliyordu. Ama şimdi harekete geçmenin vakti gelmişti. Çözüm bulunmazsa bu gece çok erken sonlanabilirdi. Göktaşı gittikçe hızlanıyor, dünyayı yok etmek isteyen kötü bir kahraman gibi acımasızca ilerliyordu. Sandalyesini devirircesine itti ve koşarak pencereden dışarı baktı. Ay güneşten aldığı parlak ışınlarla gökyüzünü aydınlatıyor, yıldızların sönük görünmesine sebep oluyordu. Pencerenin yanından ayrıldı. Hızlıca mutfağa ulaştı. Kurtulmak için son şansı mutfaktı. Buzdolabının kapağını açtı ve gülümsedi. Evet kutu oradaydı. Günlerdir sakladığı kutu sonunda işe yarayacaktı. Kutunun kapağını açtı ve içindeki dondurmayı boş kaseye doldurdu. Görev tamamlanmıştı. Artık güneşin doğuşunu mutlulukla izleyebilecekti. Bu sırada küçük göktaşı ulaşabileceği en yüksek hızla atmosfere girdi ve yanarak parçalandı.

Every Beginning

2009-07-30T04:22:00.000+03:00

“A journey of a thousand miles must begin with a single step.” Böyle demiş taocu amca. Ama başlamak kadar zor bişey var mı ki? Şu ufacık yazıya bile başlayacak bir cümle bulamadım ve elalemin sözünü araklamak zorunda kaldım. Aslında “Every beginning has an end.” klişesiyle başlıycaktım ki başlıktan da bu anlaşılabilir zaten. Sonra klişe ama orijinal gibi olsun diye daha farklı bir laf kullanayım dedim. Her ne kadar bu başlangıcı yapmam için bir milyon sene ve bol teşvik (speyşıl pfthenks tu fılaying daç) gerekmiş olsa da sonunda gerçekleşti. Artık yeni yayın döneminde ben de blogırdayım.
Şu son yazmış olduğum cümle ile bu blogun uzun tarihindeki ilk “nostaljik olaydan bahsedip prim yapma eylemi”ne girişiyorum. Bir zamanlar böyle tanıtım videoları olurdu TV kanallarının. Her kanal kendi artizlerini toplardı Eylül ayında ve dandik bir kanal şarkısı yapardı (Örn: İyi tivi eyç bi bi, eyç bi bi iyi tivi) . Sonra bu müzik arka fonda çalarken seda sayan, yonca evcimik, serdar ortaç, hülya avşar gibi son derece güzide sanatçılarımız “Bu sene ben de kanal d’deyim, inter star’dayım, kanal 6’dayım” falan derlerdi. Those were the days my friend.